Blog Guerrilla

Πόσα άραγε είναι τα ελληνικά blogs; Σίγουρα θα πιστεύετε, έτσι όπως ξεπηδούν σαν μανιτάρια απ’το πουθενά, ότι η μόδα που ξεκίνησε πριν 5-6 χρόνια ήρθε και στην Ελλάδα και το hype έχει παρασύρει πλέον τους πάντες που φτιάχνουν ένα μπλογκάκι και γράφουν ότι τους κατέβει. Αλλά δεν έιναι μόδα για όλους. Ούτε και ψυνανάλυση του Geek όπως πιστεύουν μερικοί.
Στη μικρή καριέρα μου ως μπλόγκερ, έχω διαβάσει περισσότερα από όσα έχω γράψει και τα posts που πάντα τραβούν την προσοχή μου είναι οι απόψεις που έχουν οι συγγραφείς για αυτό που κάνουνε και για το φαινόμενο γενικότερα.
Έχω δει πολλές απόψεις. Άλλες πικρόχολες, άλλες αισιόδοξες και κάποιες κακόπροαίρετες. Και ομολογώ, μ’αρέσει να τις διαβάζω όλες.

Δε θα ασχοληθώ με το blogging σαν κοινωνικό-πολιτικό φαινόμενο -δεν έχω την κατάρτιση για να το κάνω άλλωστε- και δε νομίζω οτι θα ενδιέφερε κανέναν. Απλά σαν τα υπόλοιπα μέλη αυτής της νέας κοινήτητας θα καταθέσω την άποψη μου.

Στατιστικά οι Έλληνες δε διαβάζουν και δεν πολυγουστάρουν το internet. Αντιθέτως έχουν από δύο κινητά και ξεσκίζουν τις live υπηρεσίες και τα sms. Τώρα που είπα sms, περί γραπτής έκφρασης ούτε λόγος να γίνεται.
Τα multiplex κυβερνάνε τα απογεύματα μας, τα ευτελή τραγούδια και οι τηλε-δημοσιογράφοι τα βράδυα μας. Πέφτουν οι πωλήσεις των εφημερίδων, και στα βιβλία τα πράγματα είναι ολίγον τι περίεργα, με το marketing να υποκαθιστά το ψάξιμο. Είναι γνωστό επίσης οτι το περιεχόμενο στο ελληνικό internet είναι φτωχό. Είναι απορίας άξιο που έχουμε και αρκετά (9.129 σήμερα) άρθρα στην ελληνική Wikipedia.

Και ξαφνικά βλέπεις οτι υπάρχει κόσμος που όχι μόνο διαβάζει, αλλά και γράφει. Εκφράζεται, ξεσπάει, αναλύει, μαθαίνει, ψυχαναλύεται. Άνθρωποι με ταλέντο, ενδιαφέροντα, οξεία κρίση, φαντασία και όρεξη. Δεν είναι τόσοι πολλοί; Μπορεί. Μερικοί ήταν πάντα εκεί. Απλά δεν τους γνωρίζαμε. Μερικοί ξεφύτρωσαν έτσι για πλάκα. Το να κριτικάρει κάποιος ένα blog είναι άτοπο. Τα blogs που δεν ποτίζονται γρήγορα ξεψυχάνε άλλωστε, διότι το περιεχόμενο (και το τονίζω αυτό) είναι το πιο σημαντικό.
Θεωρώ αξιέπαινο να μοιράζεσαι ανιδιοτελώς, σε μια εποχή που κρατάμε τα πάντα για τον εαυτό μας. Κανένας από τους ανθρώπους που ξέρω δεν γράφει. Λίγοι διαβάζουν. Ελάχιστοι ξέρουν τι είναι blog.
Στην εποχή που η ελευθερία έκφρασης είναι δεδομένη ξεχάσαμε να εκφραζόμαστε.
Η επόμενη επανάσταση που δεν την προέβλεψε ούτε ο Stanislav Lem, ούτε ο Arthur Clarke είναι εδώ. Αντάρτικο στο -εμπορευματοποιημένου πλέον- internet. Ήδη σε πολλές περιπτώσεις στους ελληνικούς όρους αναζήτησης, το google βγάζει πρώτα posts απο blogs, παρά εμπορικά sites (δείγμα έλλειψης πραγματικου περιεχομένου). Αν θεωρείτε αυτό το άρθρο υπερβολικό και υπεραισιόδοξο, μια δοκιμή θα σας πείσει.

Και έχω γραμμένους τους ακαδημαϊκούς αναλυτές και δημοσιογραφίσκους που ψάχνονται ακόμα για να ορίσουν τις νέες κοινωνικές τάσεις. Που προσπαθούν να μας πείσουν οτι δεν έχουμε ζωή, είμαστε αντικοινωνικοί και παράξενοι, διεστραμμένοι και μονόχνωτοι. Οι αφορίσμοί πουλάνε. Τις ζημιές τις ξέρουμε όλοι. Μην τους ακούτε όμως. Είναι θέμα χρόνου για τους πολιτικούς και κάποιους διάσημους να ξεκινήσουν να εκθέτουν τις απόψεις τους μέσω blogs (όπως διάβασα σε κάποιο αγαπημένο post) μιμούμενοι συναδέλφους τους του εξωτερικού. Σε πολλούς δεν αρέσει αυτό, αλλά έτσι είναι η ελευθερία λόγου. Ας δοκιμάσουν. Ούτως οι άλλως εγώ προσωπικά δεν πρόκειται να στείλω ποτέ comment σε ένα blog μαζί με εκατοντάδες άλλα, που δεν πρόκειται να διαβαστεί από τον συγγραφέα του.
Εξ’άλλου το να γράφεις δεν είναι ούτε έυκολο, ούτε παιχνίδι. Χρειάζεται αφοσίωση και εμμονή. Κι αυτά που λένε οτι κρυβόμαστε πίσω από την ανωνυμία τα ακούω βερεσε. Ας μπει όποιος θέλει ανώνυμα και ας καταγράψει τις μύχιες σκέψεις του. Νομίζετε οτι είναι εύκολο;

Σημείωση προς εαυτόν: Ναι, θα μπορούσα να κάνω και μια λίστα με τα χειρότερα ελληνικά blogs. Δεν είναι όλα ρόδινα κι αγγελικά πλασμένα.

(Αλήθεια ξέρει κανείς πως ελληνοποιήθηκε η λέξη blog από την επιστημονική κοινότητα; Και μην ακούσω Ψηφιακό ημερολόγιο!)

Στα ακουστικά της πανοπλίας: “Distant thunder” by Mason Ruffner