Corporal Hell

Στο discman: Birth,school,work,death by the Godfathers

Ζω σε εταιρικό περιβάλλον. Και ως Homus Corporalis έχω τη μικρή μου μάσκα που φοράω πάνω απ’τη φάτσα μου κάθε πρωί. Δεν είναι η μάσκα κάποιου σούπερ ήρωα που θέλει να προστατέψει την προσωπική του ζωή, είναι η μάσκα του γελοία ομοιόμορφου-καθως πρέπει-υβριδίου ανθρώπου-μηχανής που (φανταστείτε) τα μηχανικά μέρη δεν σκουριάζουνε ποτέ!
Βέβαια η δική μου (που μου πήρε χρόνια να συνηθίσω) είναι ελαττωματικό μοντέλο. Δυσκολεύεται να χαμογελάσει στα άνοστα εταιρικά αστεία των ανωτέρων, και δεν ξεσαγωνιάζεται με δουλική ευγένεια στη θέα των ανωτερότερων, χωρίς προηγούμενη προειδοποίηση. Τα μάτια της κάνουν τικ όταν πρέπει να υποκριθώ και η μύτη της φαγουρίζει όταν προσπαθώ να πουλήσω. Το δίχως άλλο περνάω δύσκολες ώρες στη δουλειά τελευταίως.

Τώρα που το σκέφτομαι, πολύ φτηνά πούλησα την ψυχή μου στην εταιρία για να τακτοποιηθώ (σαν παιδί κι εγώ) και η αξία της πέφτει μέρα με τη μέρα. Γιατί δεν μου μετράν την προυπηρεσία, το συναίσθημα, το πάθος, τη φαντασία, τις αξιόλογες καταβολές και το καλό μου γούστο. Τα γαλλικά, το πιάνο, το ταλέντο μου, την σπιρτάδα, την ομορφιά και την αγάπη μου για το καλό -εκ Καλαμάτας- λάδι. Γιατί;
“Μάνα δε μου κολλάν τα ένσημαααα”

Σ’εναν κόσμο που όλοι προσπαθούμε να ξεχωρίσουμε, συμπεριφερόμαστε στον εαυτό μας (δίνοντας όρκο πίστης στην εταιρία) σαν να ‘ταν ο καθένας. Σαν να είναι τίποτα. Και κουβαλάμε μόνοι μας στο μικρό εκείνο σκοτεινό κομματάκι της ψυχής μας, τον πραγματικό εαυτό που μόνο εμείς ξέρουμε, σαν ακίδα κάτω απ’το νύχι.

Ας θυμηθούμε λοιπόν τα λόγια του Νιόνιου του Σαββόπουλου (στα ντουζένια του) βροντοφωνάζοντας “Σ’ ευχαριστώ, Ω εταιρία!”

Σημείωση προς εταιρία: κι ο υπάλληλος έχει ψυχή ρεεεεε!!