Mansize-island

of wolf and girl II by ~graemo

 

Ανακάλυψα πως η αίσθηση του κυνηγημένου ζώου που με κατέλαβε ξαφνικά πριν μερικές ημέρες, δεν ήταν κάτι τόσο βασανιστικά ανυπόφορο για τον εαυτό μου.
Αντιθέτως, νομίζω ότι με ξεκούρασε λίγο, φέρνοντας με πιο κοντά σ’ εκείνο το μέρος του εαυτού που συνήθως υπολειτουργεί κατά τη διάρκεια της ημέρας και ενεργοποιείται όταν το υπόλοιπο σώμα κοιμάται, ανίκανο να το ελέγξει ή να το καταπιέσει.
Σ’ αυτή την κατάσταση, που είναι κάπως σαν ψυχικό hangover, ένοιωθα να μην αντέχω την οπτική επαφή με τους άλλους. Είχα επίσης την αόριστη συναίσθηση ότι όλοι γύρω μου παίζουν έναν προσποιητό ρόλο, τον οποίον αποποιούνται το βράδυ στο σπίτι τους, όταν βάζουν πυτζάμες και αγκαλιάζονται με τους παρτενέρ τους, δίχως make up πια, και αναρωτιούνται αν εκείνος που κρατούν στην αγκαλιά τους υποκρίνεται κι αυτός.
Έσκαψα μια τάφρο γύρω μου και κούρνιασα στη μέση του νησιού μου.
Κανείς δεν μπορεί να ζήσει προσπαθώντας μονίμως να μαντέψει την πραγματική υπόσταση των πραγμάτων. Κανείς για πολύ.

Έσκαψα μια τάφρο γύρω μου περιμένοντας τα κύματα μ’ ανοιχτό το στόμα.
Θα ‘ναι ωραία όσο κρατήσει…

Smalltalk

Talk to me by =Dr4kon

-Μα γιατί δε μου μιλάς;
-Σου μιλάω, πως δε σου μιλάω…
-Ναι, μόνο όταν θέλεις κάτι.
-…
-Εντάξει, μην το παίρνεις έτσι… θέλω να πω, ποτέ δε μου είπες κάτι πέρα από τα συνηθισμένα. Δε μου ανοίγεσαι όπως εγώ.
-Εσύ μου ανοίγεσαι;
-Έτσι νομίζω. Όταν με ρωτάς τουλάχιστον; Αλλά δε με ρωτάς συχνά.
-…
-Σε φέρνω σε δύσκολη θέση ε;
-Όχι, απλά… με φρικάρεις.
-Σε φρικάρω; Πως;
-Μ’ αυτά που λες. Με τον τρόπο που τα λες. Μιλάς για περίεργα πράγματα. Μιλάς για πράγματα τα οποία ποτέ δεν πέρασαν απ’ το μυαλό μου.
-Δεν υποτίθεται ότι είναι καλό αυτό; Το βρίσκεις αποκρουστικό;
-Όχι ακριβώς, με κάνεις να νοιώθω άβολα… και οι εκφράσεις που χρησιμοποιείς. Πολλές φορές δεν σε καταλαβαίνω.
-Είναι αυτά που λέω ή ο τρόπος που τα λέω;
-Δεν μπορώ να πω… Είναι απαραίτητο να κάνουμε αυτή τη συζήτηση;

-Η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν ποτέ συζήτηση. Σαν ανάκριση μοιάζει.
-Γιατί επιμένεις να μου τα λες όλα αυτά;
-Είναι αδύνατο να καταλάβω. Υπάρχει κάτι επάνω σου που σχεδόν με εξαναγκάζει να το κάνω.
-Οπότε μη με ρωτάς γιατί φρικάρω…
-Τότε…Εφόσον έμπλεξα εδώ μαζί σου και έχω χάσει και το τελευταίο ίχνος από την αξιοπρέπεια μου μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα… για ποια πράγματα μπορούμε να πούμε που δεν σε ενοχλούν;
-Ξέρω γω; Διάφορα.
-Ανώδυνα;
-Ναι, ανώδυνα.