Ναι γιατρέ…

Posted in μυθομανία με ετικέτες, , on Ιούλιος 10, 2008 by dr.Uqbar

-Ξεκινάω λοιπόν. Κλαψιάρικα και καταθλιπτικά, όπως αρμόζει σε έναν ηθικά δηλητηριασμένο κύριο.

“Μισητοί μου,
Μετά από πολύ σκέψη, κυρίως γιατί αδυνατώ να μιλήσω με οποιονδήποτε από εσάς για κάποια σοβαρά θέματα, είτε λόγω της φαινομενικής ελαφρότητας σας, είτε λόγω της πλήρους αδιαφορίας σας για όλα αυτά που φέρω εντός μου -που σε ορισμένες περιπτώσεις φτάνει στα όρια του χλευασμού-, αποφάσισα να σας γράψω, αφενός γιατί ποτέ κανείς σας δε διαβάζει τέτοιες ασυναρτησίες και αφετέρου γιατί κατά την ανάγνωση οι λέξεις γίνονται αυτό ακριβώς που είναι, σαφής, σκληρές και αδιάκοπες, χωρίς χώρο για παρερμήνευση ή βλακώδεις εξυπνάδες που το μόνο που σκοπεύουν είναι ο εκτροχιασμός από το κυρίως θέμα και η υπεκφυγή. Όπως καταλαβαίνετε αυτό ακριβώς επιδιώκω γράφοντας, μια do it yourself προσέγγιση στον ψυχισμό μου, που θα με βοηθήσει να σας αντέξω χωρίς παρενέργειες.

Μισητοί μου διπρόσωποι, μάθετε ότι η διπροσωπία σας με ενοχλεί πλέον αφόρητα.

Κι εσείς οι κατά δήλωση μορφωμένοι που αποζητάτε σεβασμό, μάθετε ότι βρήκα πιο πολύ πνεύμα στα υπολείμματα της λίμας των νυχιών ενός φωτομοντέλου απ’ ότι στα κενά σας μάτια.
Εγωκεντρικοί κι ανούσιοι μπλαμπλάδες, τα λόγια σας δε βγάζουν νόημα πια και τα αυτιά σας κλειστά… “

-Πως να το θέσω αυτό; Όταν δε σ’ ακούν;
-Θέλετε να πείτε ότι σας ενοχλεί όταν δε σας ακούν;
-Κυρίως όταν μιλάνε χωρίς να ακούν. Ξέρετε… που λένε τα δικά τους με εκείνον τον στόμφο των 24 καρατίων χωρίς να δίνουν σημασία σ’ αυτό που έχεις να πεις ή πρόκειται να πεις, αν τελικά καταφέρεις να το ξεστομίσεις.

-Επιτρέψτε μου μια διακοπή κύριε Χ. συζητούσατε συχνά με τους γονείς σας;
-Ασφαλώς… και αν σκοπεύετε προς τα τραύματα της παιδικής μου ηλικίας, σας διαβεβαιώ ότι δεν υπάρχει ούτε μισό σκοτεινό σημείο σ’ εκείνα τα ξέγνοιαστα χρόνια.
-Καλά, καλά. Συνεχίστε… και ως προς το λεκτικό σας ερώτημα Θα πρότεινα το “τα αυτιά σας ερμητικά κλειστά κωφεύουν εσκεμμένως”

-Α, καλό αυτό γιατρέ. Ομοιοκαταληκτεί κιόλας.
“Εγωκεντρικοί κι ανούσιοι μπλαμπλάδες, τα λόγια σας δε βγάζουν νόημα πια και τα αυτιά σας ερμητικά κλειστά κωφεύουν εσκεμμένως…”

-Μπα γιατρέ, νομίζω ότι το γαμήσαμε λιγάκι.

-Μα γιατί το λετε αυτό; Πιστεύω ότι προσδίδει ένα γνήσια λόγιο πνεύμα στην επιστολή σας.
-Μα έτσι θα πρέπει να συνεχίσω ως μετενσάρκωση του Εμμανουήλ Ροϊδη.

-Γιατί αγαπητέ μου τι έχει ο Ροϊδης;

-Απολύτως τίποτα. Εκτιμώ αφάνταστα τα έργα του, μα δεν μπορώ να υποστηρίξω αυτή τη γλώσσα. Δεν δύναμαι, πως να το πω…

-Εεεεε αγαπητέ μου, μια φανταστική επιστολή συντάσσουμε. Μην είστε τόσο επιλεκτικός…

-Δεν μπορώ γιατρέ μου… δε μου βγαίνει…
-Στο κάτω-κάτω δεν είμαι συγγραφέας, ένας απλός οδοντίατρος είμαι. Να σκεφτείτε ότι οι εκθέσεις μου ήταν πάντα μια καταστροφή.

-Λοιπόν…

“Εγωκεντρικοί κι ανούσιοι μπλαμπλάδες, τα λόγια σας δε βγάζουν νόημα πια και τα αυτιά σας από τη γέννηση σας άδεια, όπως κι ανήμπορα ν’ ακούσουν οτιδήποτε πέρα από τη λέξη “εγώ” που αντηχεί στο άδειο σας καβούκι. Κάποτε, -και τ’ ομολογώ- θα ένοιωθα χαρά στη θέα μιας ατσάλινης λεπίδας να καρφώνεται στη βάση του λαιμού σας και να στριφογυρνά γλυκά…”

-Συγγνώμη…

-Παρακαλώ γιατρέ μου.

-Ήθελα να σας ρωτήσω…Ως παιδί, είχατε κάποιο κατοικίδιο ζωάκι;

-Αν θυμάμαι καλά ένα χρυσόψαρο. Το αγαπούσα πολύ.

-Πέθανε σύντομα. Υπερβολικό τάισμα.

-Σας είχαν αναθέσει το τάισμα;

-Θα σας άρεσε αυτό; Όχι. Το τάιζε η μητέρα μου.

-Μάλιστα. Και πως ήταν η σχέση σας με τη μητέρα σας;
-Έχει να κάνει με το ψάρι αυτό;

-Θα μπορούσε… μα αν δεν κάνω λάθος πέρασαν πάνω από είκοσι λεπτά από την αναισθητική ένεση. Είμαι βέβαιος πως θα σας έχει πιάσει. Νοιώθετε τίποτα εδώ;

-Ναι γιατρέ μου, έναν πόνο στην ψυχή μου.

-Αφήστε τις αηδίες παρακαλώ και χαλαρώστε. Ανοίξτε για να συνεχίσω μ’ αυτόν τον οχετό που αποκαλείτε στόμα…

-Γιατρε…

-Τι είναι πάλι;

-Σίγουρα δε γράφατε καλές εκθέσεις; Κι αν όχι, τι έλεγε η μητέρα σας γι αυτό;

-Βζζζν-βζζζννννννννννν!!!!
-Άουτς.

photo art by Stefan Rappo photography and tito-photo

* It’s the 255th post doc. heep heep!

Ανανέωση καποτε…

Posted in ψυχώ με ετικέτες, on Ιούλιος 7, 2008 by dr.Uqbar


Ανανέωση τώρα, μια πίκρα ανεβαίνει, φωνάζει, δε θα ‘ρθει ποτέ. Μούχλα πράσινη, πηχτή σα μηχανέλαιο κατέκλυσε τον κόσμο από τότε που συλλάβισα τη λέξη, ένοιωσα μέχρι το σαγόνι μου τη στάθμη της, κουνώ τα πόδια μου σαν τρελός για να κρατηθώ στην επιφάνεια, οι μύες μου μπλοκάρουν, κλειδώνουν οι κλειδώσεις μου όσο προσπαθώ, κάποιος μου φώναξε από πάνω, νομίζω πως απάντησα ότι αντέχω ακόμα, είπα ψέμματα, νομίζω ότι δεν αντέχω, είναι μεγάλο βάρος για τα απαίδευτά χέρια μου, θα τα παρατήσω και θα αφεθώ στη βαρύτητα, ανανέωση στον πάτο, δεν είχα νοιώσει ξανά τη γλυκήτητα της, το γοητευτικό της κελάρυσμα στ’ αυτιά μου, τα ξελογιαστικά της χάδια.

Πέφτω.

Και δε θα ξανανέβω…

featured photograph from the Gabriele Rigon’s superb nudes collection

Ο κομπάρσος-ξυπνητήρι

Posted in μονόλογοι με ετικέτες, , on Ιούλιος 1, 2008 by dr.Uqbar

Ανακάθισα ξαναμμένος στο κρεβάτι, ζεμένος θαρρείς μια απαίσια γεύση στο σβέρκο.
Είχα μερικά λεπτά μέχρι ν’ αρχίσουν οι σειρήνες να ουρλιάζουν ξανά, κείνες οι επίπονες, απόκοσμες τσιρίδες που σηματοδοτούν το ξεκίνημα μια μέρας.
Αν σας πω ότι μιλάω απλά για ένα ξυπνητήρι θα με περάσετε τουλάχιστον για τρελό.

Εμπρός λοιπόν! Μπορείτε να πιστεύετε ότι θέλετε. Άλλωστε, ποτέ δεν αρνήθηκα ότι παρεκλίνω λιγάκι στις εκφράσεις μου, μα συνήθως υπάρχει ένας καλός λόγος για αυτό.

Είχα καιρό να γράψω. Κοντά έξι μήνες όπως ανακαλύπτω ξεσκονίζοντας το τελευταίο μου τετράδιο και ξύπνησα με έναν λογοτεχνικό ενισχυτή καρφωμένο στις φωνητικές μου χορδές. Θα μπορούσα να μιλάω μερικά λεπτά -μέχρι να συνειδητοποιήσω την πραγματικότητα- σαν γραφικός, ακούρευτός πανεπιστημιακός και σαν μαστουρωμένος συγγραφέας. Οτιδήποτε για να φτιάξω μια ξεχωριστή, δική μου πραγματικότητα, όπου μόνον εγώ, ως πρωταγωνιστής -παύοντας προσωρινά από το γνωστό μου ρόλο του κομπάρσου- παίρνω τα πράγματα στα χέρια μου και με αξιοθαύμαστη επιδεξιότητα και γοητευτική απάθεια, κινούμαι στο χώρο (μου) με απόλυτη αυτοπεποίθηση, ελέγχοντας τις λέξεις μου με ακρίβεια, τεμαχίζοντας ιδέες, τραυματίζοντας ανθρώπους των οποίων η ύπαρξη μολύνει τη ζωή του προστατευόμενουμου κομπάρσου, που δεν έχει βρει ακόμα -ο καημένος-  το κουράγιο να τους κατακεραυνώσει εφάπαξ, όπως κάθονται αμέριμνοι απέναντι του κι εξασκούν το κριτικό τους πνεύμα, το πηγάζων εκ του υπερδιογκωμένου και υδροκέφαλου εγώ τους.

Ομολογώ ότι το δικό μου εγώ ήταν πάντα κάπως πτυσσόμενο -το έκρυβα στις τσέπες μου όταν μ’ έβλεπαν οι άλλοι- και από ένα βίτσιο (ενδεχομένως λόγω της ταπεινής και απλοϊκής μου ανατροφής) θεωρούσα πάντα έναν άνθρωπο με το εγώ του καρφωμένο στο κεφάλι, ίδιο και ισότιμο με κάποιον επιδειξία που δονεί το παλλόμενο πέος του δεξιά κι αριστερά, έχοντας την καλύτερη των απόψεων για αυτή του την πράξη.

Και ποιός θα το κρίνει αυτό;

Για την ώρα εγώ. Αρκεί. Τους βαρέθηκα.

Και πιάνω το στυλό μου σφιχτά. Το περνώ κάτω απ’ τη μύτη μου. Το στηρίζω στο αυτί μου.
Σκέφτομαι.
Ίσως και να είναι λίγο μικροπρεπές αυτό. Θα το σκεφτώ στον ύπνο μου.
Στο επανειδίν καλοί μου φίλοι. Ποιός ξέρει πότε θα χτυπήσει εκείνο το διαβολεμένο ξυπνητήρι ξανά…

Στα ακουστικά της πανοπλίας: Dear Mr.Fantasy (Traffic).

photo by Narcis Virgiliu

Andy Julia: The doll creator

Posted in φωτογραφικά με ετικέτες, , , on Ιούνιος 16, 2008 by dr.Uqbar


Ο Andy Julia είναι ένας φωτογράφος που ξέρει από κούκλες. Όπως ξέρει να παγώνει αριστοτεχνικά τον εσωτερικό μικρόκοσμο των μοντέλων που στέκονται απέναντι του με αξιοθαύμαστη ευκολία.

Γυναίκες κυρίως, άλλοτε εύθραυστες κι άλλοτε παγωμένες κι ονειροπόλες, παρελαύνουν στις σελίδες της εικονικής του gallery με την αυτοπεποίθηση της σοφίας, και μια πάντα ευπρόσδεκτη ερωτική αυτογνωσία, που τόσο χρειαζόμαστε στην τηλεοπτική εποχή των cheap thrills και της συνδρομητικής κάβλας, που παρακολουθεί αμήχανα κοριτσόπουλα να σκοντάφτουν πάνω σε τεράστια τακούνια, βορά της προστυχιάς του καναπέ.

Ο κύριος Julia, δε μοιράζει τζάμπα πασατέμπο τεστοστερόνης. Φτιάχνει όμορφες παραδεισένιες κούκλες.

Κούκλες που μιλούν.

Επιλεγμένες σειρες:

Plan59: Art from the 50s

Posted in shots με ετικέτες, , on Ιούνιος 12, 2008 by dr.Uqbar

Τα illustrations των 50s σίγουρα έχουν αφήσει εποχή απεικονίζοντας γλαφυρά το feeling της επανάστασης του καταναλωτισμού και του δυτικού ονείρου. Εκνευριστικά λευκά χαμόγελα, απελπιστικά χαρούμενα πρόσωπα, ανεκδιήγητα φωτεινές παλέτες και σούπερ διαστημικές ευθείες φόρμες, συνθέτουν μια παρανοϊκή ατμόσφαιρα (τουλάχιστον σήμερα) γεμάτη από μια χαμένη αφέλεια που όμως ποτέ δεν υπήρξε.

Το Plan59.com διατηρεί μια συλλογή τέτοιων έργων άψογα οργανωμένα σε κατηγορίες, τα οποία διαθέτει σε μετά αντιτίμου εκτυπώσεις ή απλό browsing.

Τα αγαπάς ή τα μισείς, είναι εκεί!

(για τα pinups επιφυλάσσομαι…)

end of report

Older in no order

Posted in τραύματα με ετικέτες, , , on Ιούνιος 5, 2008 by dr.Uqbar

Ασφυκτιώ γελώντας, όπως τα παλ λουλούδια στο φόρεμα σου που πνίγονται μπουκέτο πάνω στο θελκτικό σου στήθος.
Έχουν συνηθίσει, όπως κι εγώ, να ονειρεύονται εσένα να σφίγγεις απαλά τους ανύπαρκτους βλαστούς τους ανάμεσα στα δόντια σου.

Χορεύοντας ίσως, σ’ ένα σουρεαλιστικό λιβάδι με ψηφιακές πορτοκαλιές που αναβοσβήνουν σειριακά καθώς περνάς από μπροστά τους.
Το ξέρω πως δεν έχω θέση εκεί. Δεν είμαι έτοιμος για παραδείσια τοπία και αέρινα τραγούδια ακόμα.
Θα περιμένω όμως…
Κι όταν θα έρθει εκείνη η μέρα, θα περάσω να σε πάρω μ’ ένα σκουριασμένο ποδήλατο.
Θα γελάς ακόμα κοροϊδεύοντας το τρίξιμο που κάνει το πεντάλ σε κάθε του στροφή.
Θα σε κοιτάξω ενοχλημένος δήθεν με την άκρη του ματιού μου.
-Είναι οι αστράγαλοι που τρίζουνε χαρά μου. Ίσως να άργησα λιγάκι…

Στα ακουστικά της πανοπλίας (w/ shivers down my spine): Morissey - That’s how people grow up

art.by elin0x@deviantart