The Paper-face

Posted in τεχνοπωλείο με ετικέτες on 08/11/2009 by dr.Uqbar
image

Papercraft self-portrait

 

Τι μπορεί να συμβεί όταν ένας 3D καλλιτέχνης που καταπιάνεται με σχεδιασμό χαρακτήρων video games, αποφασίσει να καταπιαστεί με την τέχνη του για τις απόκριες;

Μια χάρτινη –και creepy- 3D αυτοπροσωπογραφία του!
Ο κύριος Eric Testroete έκανε την υπέρβαση ξεπερνώντας τα avatars και τις απλές ψηφιακές φωτογραφίες που βλέπει κανείς καθημερινά. Επίσης το φόρεσε στο κεφάλι του, και αν κρίνω από τις φωτογραφίες έκανε και μερικές βόλτες στη γειτονιά του.
Ίσως θα μπορούσαμε να μιλάμε για μια ενδιαφέρουσα νέα μορφή τέχνης, όπου το ψηφιακό γίνεται πλέον κάτι απτό.
Αν έχετε το ανάλογο software και ένα καλό ψαλίδι… γιατί όχι;

image

http://testroete.com/index.php?location=head

Μην αφήσεις τον έρωτα…

Posted in σα ρίμα με ετικέτες on 03/11/2009 by dr.Uqbar
image

Lying in the leaves by *Majin-sama

Ένα κορίτσι, ή ένα αγόρι που θα φέρει το σημάδι Του στο μέτωπο
θα κάτσει πλάι σου σ’ ένα παγκάκι
εκεί που θα κάθεσαι αμέριμνος και θα ρεμβάζεις
κρατώντας το αγαπημένο σου βιβλίο.

Κοίταξε πιο προσεκτικά
Θα τη θυμάσαι τούτη τη στιγμή
θα προσπαθήσουν όλοι οι δαίμονες του κόσμου να την αλλοιώσουν στο μυαλό σου
κι ο εσωτερικός σου μονόλογος θα εφεύρει λέξεις περίτεχνες
για να την απομυθοποιήσει.

Θεέ μου πόσο θα πονέσει
θα πονέσει όταν θα είστε μακρυά.
Κι όταν θα πλησιάζετε ο ένας στον άλλο
τρομερό ηλεκτρικό φορτίο θα απελευθερώνεται
και θα νοιώσεις άτρωτος, ζεστός, ψηλότερος απ’ οτιδήποτε στην πόλη.

Και το εγώ σας θα κοιμάται για καιρό πολύ.
Μπορεί οι πασχαλιές να ανθίσουν τρεις φορές
και να πεθάνουν τέσσερις όσο εσείς οι δυο θα ζείτε γλυκά σαν ένα.

Μα κάθε ευλογημένη εποχή τελειώνει
κι ο χρόνος έχει μάθει στο τέλος να πληρώνει αυτούς που αγνοούν πως είναι υποτελείς του

Θα σώσεις ότι τελικά απομείνει από την αποξηραμένη εξάρτηση;

Θα σκύψεις το κεφάλι με ταπεινοφροσύνη για να συνεχίσεις να κρατάς στην αγκαλιά σου το αγόρι, ή το κορίτσι που στο μέτωπο του πλέον γράφει τ’ όνομα σου;
Δεν είναι δύσκολο.
Είναι σχεδόν ακατόρθωτο.

Βάλε τον εαυτό σου σ’ ένα πλοίο με δεμένα μάτια και αποχαιρέτησε τον.
Έτσι απλά και μια για πάντα.
Χωρίς λυπητερά τραγούδια κι εκείνη τη μελαγχολία που συνοδεύει πάντα τους αποχωρισμούς.

Όσο κι αν λυπηθείς,
θα έχεις πάντα κάποιον για να το διηγηθείς…